NVMe SSD alırken sıkça duyulan "DRAM'lı mı DRAM'sız mı" tartışmasında araya giren bir teknoloji var: HMB, yani Host Memory Buffer. DRAM'sız SSD'lerin performans açığını kapatmak için geliştirilmiş bu özellik, düşündüğünüzden daha etkili çalışıyor.
HMB ne işe yarıyor?
Bir SSD'nin verilerin fiziksel olarak nerede tutulduğunu takip etmesi gerekir. Bu haritaya FTL (Flash Translation Layer) denir. DRAM'lı SSD'ler bu haritayı kendi üzerlerindeki ayrı bir bellek çipinde tutar ve çok hızlı erişir. DRAM'sız modellerde ise bu harita doğrudan NAND flash üzerinde saklanır; her erişimde flash'a gidip gelmek gerektiğinden özellikle rastgele okuma/yazma işlemlerinde ciddi yavaşlama olur.
HMB burada devreye giriyor. NVMe 1.2 spesifikasyonuyla tanımlanan bu özellik, SSD'nin bilgisayarınızın ana RAM'inden küçük bir bölümü ödünç almasına izin verir. Genellikle bu miktar 32 ile 64 MB arasında kalır, yani sisteminizin toplam belleğinden neredeyse hiçbir şey eksilmez. SSD, FTL haritasının en sık kullandığı kısımlarını bu alana yükler ve NAND'a gitmek yerine doğrudan sistem RAM'inden okur.
Sonuç olarak DRAM'sız ama HMB destekli bir SSD, günlük kullanımda DRAM'lı modellere oldukça yakın rastgele okuma performansı verebilir. Sıralı okuma/yazma hızlarında zaten büyük fark yoktu; asıl mesele rastgele 4K işlemlerdi ve HMB tam da orayı iyileştiriyor.
Dikkat edilmesi gerekenler
HMB'nin çalışması için birkaç koşul var. İşletim sisteminizin ve NVMe sürücünüzün bu özelliği desteklemesi gerekiyor. Windows 10 ve sonrası varsayılan olarak destekler; Linux tarafında da kernel desteği uzun süredir mevcut. Ayrıca SSD'nin kendisinin HMB'yi firmware düzeyinde etkinleştirmiş olması şart. Ucuz kontrol birimlerinin bir kısmı spesifikasyonda HMB yazdığı halde pratikte performans farkı yaratmayacak kadar az bellek talep edebiliyor.
Bütçe segmentinde SSD seçerken DRAM'sız diye hemen elememek, önce HMB desteğine ve kontrolcü modeline bakmak mantıklı bir yaklaşım. Sizin kullandığınız DRAM'sız SSD'lerde HMB farkını hissettiniz mi?
HMB ne işe yarıyor?
Bir SSD'nin verilerin fiziksel olarak nerede tutulduğunu takip etmesi gerekir. Bu haritaya FTL (Flash Translation Layer) denir. DRAM'lı SSD'ler bu haritayı kendi üzerlerindeki ayrı bir bellek çipinde tutar ve çok hızlı erişir. DRAM'sız modellerde ise bu harita doğrudan NAND flash üzerinde saklanır; her erişimde flash'a gidip gelmek gerektiğinden özellikle rastgele okuma/yazma işlemlerinde ciddi yavaşlama olur.
HMB burada devreye giriyor. NVMe 1.2 spesifikasyonuyla tanımlanan bu özellik, SSD'nin bilgisayarınızın ana RAM'inden küçük bir bölümü ödünç almasına izin verir. Genellikle bu miktar 32 ile 64 MB arasında kalır, yani sisteminizin toplam belleğinden neredeyse hiçbir şey eksilmez. SSD, FTL haritasının en sık kullandığı kısımlarını bu alana yükler ve NAND'a gitmek yerine doğrudan sistem RAM'inden okur.
Sonuç olarak DRAM'sız ama HMB destekli bir SSD, günlük kullanımda DRAM'lı modellere oldukça yakın rastgele okuma performansı verebilir. Sıralı okuma/yazma hızlarında zaten büyük fark yoktu; asıl mesele rastgele 4K işlemlerdi ve HMB tam da orayı iyileştiriyor.
Dikkat edilmesi gerekenler
HMB'nin çalışması için birkaç koşul var. İşletim sisteminizin ve NVMe sürücünüzün bu özelliği desteklemesi gerekiyor. Windows 10 ve sonrası varsayılan olarak destekler; Linux tarafında da kernel desteği uzun süredir mevcut. Ayrıca SSD'nin kendisinin HMB'yi firmware düzeyinde etkinleştirmiş olması şart. Ucuz kontrol birimlerinin bir kısmı spesifikasyonda HMB yazdığı halde pratikte performans farkı yaratmayacak kadar az bellek talep edebiliyor.
Bütçe segmentinde SSD seçerken DRAM'sız diye hemen elememek, önce HMB desteğine ve kontrolcü modeline bakmak mantıklı bir yaklaşım. Sizin kullandığınız DRAM'sız SSD'lerde HMB farkını hissettiniz mi?